திருப்பதி  ஏழுமலையான் கோவிலின் வரலாறு

திருமலை திருப்பதி வெங்கடாஜலபதி கோவிலின் ஸ்தல வரலாறுதிருப்பதி  ஏழுமலையான் கோயில் நாட்டிலுள்ள மிகப்பழமையான புகழ் பெற்ற ஆன்மீக யாத்திரை ஸ்தலமாகும். திருப்பதி  ஏழுமலையான் கோயில்  திருவேங்கட மலையின் 7வது சிகரத்தில் வீற்றுள்ளது திருமலை திருப்பதி  வெங்கடாஜலபதி கோவிலின் ஸ்தல வரலாறு. புஷ்கரணி ஆற்றின் தெற்கே அமைந்துள்ள இந்த கோயில் முழுக்க முழுக்க திராவிட பாரம்பரிய கோயிற்கலை கட்டுமான அம்சங்களுடன் நிர்மாணிக்கப்பட்டுள்ளது. 2.2 ஏக்கர் பரப்பளவில்  அமைந்துள்ளது.

திருமலை திருப்பதி  வெங்கடாஜலபதி  கோவிலின் ஸ்தல வரலாறு இந்த கோயிலின் உள்ளே 8 அடி உயர வெங்கடேஸ்வரர் சிலை பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளது. ஆனந்த நிலைய திவ்ய விமானம் எனும் தங்க பீடத்தின்மீது இந்த சிலை நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்த விக்கிரகத்தின் கண்களில் ஜொலிக்கும் மாணிக்க ரத்தினக்கற்கள் பொதிக்கப்பட்டுள்ளன. கற்பூரம் மற்றும் குங்குமம் போன்றவையும் இவற்றோடு சேர்த்து பொதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஐதீக ஆசாரங்களின்படி வராஹஸ்வாமியை வணங்கிவிட்டு அதன் பின்னரே ஸ்ரீ வெங்கடேஸ்வரை தரிசிக்க வேண்டும் எனும் நெறி கடைபிடிக்கப்படுகிறது.

திருமலை திருப்பதி  ஏழுமலையான் கோவிலின் வரலாறு  வாழ்வில் திருப்பம் நிச்சயம் என்று திருப்பதி தல தரிசனத்தைச் சொல்வார்கள். கலியுகத்தின் கண்கண்ட தெய்வமான திருமாலின் அற்புதமான திருத்தலம்.
திருமலை திருப்பதி  ஏழுமலையான் கோவிலின் ஸ்தல வரலாறுகாஸ்யப முனிவர், உலக நடப்புகளையெல்லாம் பார்த்து கலங்கித்தான் போனார். ‘கலியுகம் ரொம்ப மோசமாகிக் கொண்டிருக்கிறதே… அவதார நாயகன் திருமால், இன்னுமொரு அவதாரம் எடுத்து பூமிக்கு வந்தால்தான், பூலோகம் சொர்க்கமாகும்’ என நினைத்தார். எல்லா முனிவர்களையும் வரச் செய்தார். அவர்களின் துணையுடன் மிகப்பெரிய யாகம் ஒன்றை நடத்தினார்.

‘‘இந்த யாகத்தின் பலனையும் வீரியத்தையும் மாபெரும் சக்தியையும் மும்மூர்த்திகளில் எவர் சாந்தமூர்த்தியோ அவருக்கு சமர்ப்பிக்கப் போகிறோம்’ என்று நாரதரிடம் தெரிவித்தார் காஸ்யப முனிவர்.

திருப்பதி  ஏழுமலையான் கோவிலின் ஸ்தல வரலாறு வரலாறு அந்தப் பொறுப்பை பிருகு முனிவர் ஏற்றார். வைகுண்டம் சென்றார். ஆனால் அவரை கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தார் திருமால். அதனால் கோபமும் அழுகையுமாய் திருமாலின் மார்பில் எட்டி உதைத்தார் பிருகு முனிவர். அப்போதும் பெருமாள் அமைதியாக இருந்தார். அதேநேரம் எந்தப் பாதம் உதைத்ததோ, அந்த பாதத்தை வருடிக் கொடுத்தார். பொறுமையும், அமைதியும் கொண்ட திருமாலுக்கே யாக பலன்களைத் தருவது என முனிவர்கள் முடிவெடுத்தனர். அதேவேளையில், திருமாலின் மார்பில் குடிகொண்டிருக்கும் மகாலட்சுமி, மார்பில் உதைத்த பிருகு முனிவரைத் தண்டியுங்கள் என்று பெருமாளிடம் சொன்னாள். அவரோ மறுத்துவிட்டார்.

லட்சுமி கோபம் கொண்டு பூலோகத்தை அடைந்தாள். தவத்தில் மூழ்கினாள். திருமகளைத் தேடி திருமாலும் பூமிக்கு வந்தார். வேங்கடமலைக்கு வந்தவர் புற்று ஒன்றில் கண்மூடி அமர்ந்தார். அவருக்கு பசித்தது!

அதை அறியாமல் இருப்பாளா மனைவி மகாலட்சுமி?! அதன்படி பிரம்மாவும் சிவனும், பசுவும் கன்றுமாக மாற, மகாலட்சுமி எஜமானி போல், அந்தப் பகுதியை ஆட்சிசெய்த மன்னனிடம் விற்கச் சென்றாள். மன்னன் பசுவையும் கன்றையும் காசு கொடுத்து வாங்கிக் கொண்டான்.

பசு மேய்ச்சலுக்குச் செல்லும்போது திருமால் இருந்த புற்றுக்குச் சென்று பால் சொரிந்தது. பால் குறைவது கண்டு அதிர்ந்த வேலையாள், பசுவின் பின்னே சென்று புற்றில் பால் சொரிவதைக் கண்டான். கோடரியால் புற்றைக் கலைக்க, பெருமாளின் தலையில் பட்டு ரத்தம் சிந்தியது. தன் காயம் தீர மூலிகை தேடிச் சென்ற பெருமாள், வராஹ மூர்த்தியின் ஆஸ்ரமத்தைக் கண்டார்.

முற்பிறவியில் கண்ணபிரானின் அன்னை யசோதாவாக பிறந்திருந்த யசோதை, அங்கே வகுளாதேவியாக இருந்தாள். பிள்ளையைக் கண்டு பூரித்தாள். சீனிவாசன் எனப் பெயரிட்டு அழைத்தாள். பசி போக்கினாள். இந்த காலகட்டத்தில், சந்திரிகிரி எனும் பகுதியை ஆட்சி செய்த ஆகாசராஜன், குழந்தை வரம் வேண்டி, தன் குலகுரு சுகமாமுனிவரின் ஆலோசனைப்படி புத்திர காமேஷ்டி யாகம் செய்ய நாள் குறித்தான்.

யாகம் செய்யும் இடத்தை சீராக்கி, சுத்தப்படுத்தும் வேளையில், பூமியில் புதைந்திருந்த பெட்டிக்குள் இருந்த தாமரையில், படுத்த நிலையில் ஒரு பெண் குழந்தை கிடைத்தது. அந்தக் குழந்தைக்கு பத்மாவதி எனப் பெயர்சூட்டினான் மன்னன். பத்மம் என்றால் தாமரை!

அதையடுத்த காலகட்டத்தில், சீனிவாசருக்கும் பத்மாவதிக்கும் திருமணம் இனிதே நடந்தது. சீனிவாசப்பெருமாள் கலியுகம் வரை திருமலையிலேயே விக்கிரக வடிவில் இருந்து அருள்பாலித்து வருகிறார் எனச் சொல்கிறது புராணம்.

இசுலாமியர்களிடமிருந்து திருமலை கோயில் தப்பியதற்கு சுவாரசியமான வரலாறு ஒன்று சொல்லப்படுகிறது. அந்த முகலாயப்படையினர் மலையின்மேல் என்ன கோயில் இருக்கிறது என்று கேட்டபோது அவர்களின் நோக்கத்தையும் பழக்க வழக்கங்களையும் நன்கறிந்த உள்ளூர் மக்கள் பன்றிக் கடவுளின் கோயில் என்றனராம். மக்கள் குறிப்பிட்டது வராஹப் பெருமாளின் திருக்கோயிலை. இந்தப் பெருமாளை தரிசித்தப்பின்னர்தான் ஏழுமலையானை தரிசிக்கவேண்டும் என்கிற சம்பிரதாயம் இருக்கிறது. பன்றிகளின் மீது முகலாயர்களுக்கு இருக்கும் வெறுப்பால் அவர்கள் திருமலைக்கு செல்லும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டுவிட்டனர் என்று சொல்லப்படுகிறது.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *